ontwaakt

‘De bel!’ roept mijn oudste dochter naar boven. Het is half elf. Op elke andere zaterdagochtend fietsten we nu al met onze haren in de wind en ochtendrood op onze wangen heen en weer tussen muziek en dans. Maar vandaag is anders. Vandaag is traag. Al staat mijn...

hoe stil wordt het nu

Stil en vol stonden ze daar. De vele kaartjes rond dat ene kaartje met jouw foto. Als warme mensen die jou omringden. Bijna drie maanden nu. Hielden ze elkaar recht. En mij. Maar. Soms viel er eentje. Op jou. Of op de grond, door een deur die openwaaide. Of omdat de...

ontroerend erfgoed

Een langgerekte schreeuw van vrolijk weerzien. Van aan de overkant van de speelplaats tot hier en nu en mij. Volgend jaar is dat onherroepelijk voorbij, denk ik. Maar nu ziet ze me nog graag staan. En vliegt me in de armen, elfje als ze is. Ik hou het vast. En haar....

mijn kop

Dat ik raar in mijn kopje roer. Merkten mijn dochters een tijd geleden verwonderd op. Sinds toen begrijp ik waarom ik koffie drinken zo vermoeiend vind. Roerend met mijn lepeltje laat ik het intussen ook ronddraaien tussen duim en wijsvinger. Vóór hun opmerking was...

groot & klein

Midden in de nacht in de kamer: een klein meisje dat niet meer slapen kan. Zegt ze. Of ze wel hard genoeg geprobeerd heeft. Ja, maar het lukt niet. Ik voel de kille vloer onder haar blote voetjes. Met een onhelder hoofd wik en weeg ik, even, maar hel snel over naar de...

patronen

Soms vraagt ze me raad bij de samenstelling van haar gezin, mijn jongste dochter. Nu nog wel. Wie het beste broertje is voor de twee zusjes. En welke mama en papa goed bij elkaar passen. Ondanks het blanke overwicht en de eentonige uniformiteit onder hun kleren, doe...