Vijf oktober. Een heerlijke lentedag in de herfst. Er hangt nieuw leven in de lucht.
Jaren geleden creëerde kunstenares Berlinde De Bruyckere voor Woonzorgcentrum Den Olm in Bonheiden de wenende boom. Het werd een plek van troost, van stilstaan op de wandeling van het leven. De voorbije jaren stond hij er stil bij. En droog. Tot nu. De boom werd hersteld en op 5 oktober 2018 in het bijzijn van de kunstenares officieel ingehuldigd. Lees hier wat ik daar zei.

Bakens in het landschap van het leven zijn het, bomen.
De magnolia die lente in zich draagt. De klimboom van mijn kindertijd. Een appelboom die smaakt naar herfst. De geboorteboom die me zal overleven.
Diepgeworteld in hun leven staan ze daar. Komen en gaan met de seizoenen. Buigen met de wind. Treuren soms. Maar breken niet.
Vanuit hun hoogte kijken ze naar mijn kleine leven. En wat kijk ik graag naar hen. Hoe ze bemoedigend wuiven. Me de kleuren van het leven laten zien. Hoe ze hun ruimte innemen en groeien naar hun hemel.
Maar nog liever zie ik bomen met mijn ogen dicht. Hoe ze toejuichen – onder ruisend applaus –  dat ik langzaam naar mijn eigen hemel groei misschien, ergens tussen mijn lente en mijn winter. Terwijl herinneringen zich als jaarringen aftekenen in mijn leven.
Kijk, hoe hij daar staat. De boom die weet wat leven en wat sterven is. Die weent. Van geraakt zijn in zijn kern.
Slechts weinig is nodig opdat zijn winter weer lente wordt. Opdat in zijn oude takken nieuw leven stroomt. Alleen wat warmte, wat ruimte en wat tijd.

Share This